On True Religion

41. Hac ergo perversitate animæ, quae contingit peccato atque supplicio, fit omnis natura corporea illud quod per Salomonem dicitur: Vanitas vanitantium, et omnia vanitas. Quæ abundantia homini in omni labore ejus, quo ipse laborai sub sole ( Eccle. i, i, 3)? Neque enim frustra est additum, vanitantium, quia si vanitantes detrahas, qui tanquam prima sectantur extrema, nou erit corpus vanitas; sed in suo genere, quamvis extremam, pulchritudinem sine ullo errore monstrabit. Temporalium cnim specicrum multiformitas ab unitate Dei homincm lapsum per carnales sensus diverberavit, et mutabili varietate multiplicavit ejus affectum: ita facta est abundantia laboriosa, ct, si dici potest, copiosa egestas, dum aliud et aliud tequitur, et nihil cum eo permanet. Sic a tempore frumenti, vini ct olei sui multiplicatus est, ut non inveniat idipsum (Psal. IV, 8, 9), id est naturam incommutabilcm ct singularem, quam secutus non erret, et assecutus non doleat. Habebit enim etiam consequentem redemptionem corporis sui (Rom. viti, 23), quod 1 Editl : Natura scUicel corporea. At Mss. decem, natura scilicct corporea. 2 Editi, male dilecta nuntiaverat. Mss. octo, maledicta nuntiuvcril. Alii duo, male docta; unus, mate ducta; aliquot alii, male delectata nuntiaverit. 3 LOV. et Arn., spem. sed melius antiquae editiones et fsa,s., speciem. jam non corrumpetur. Nunc vero corpus qnod eorrumpitur aggravat animam, et deprimit terrena inhabitatio sensum multa cogitantem (Sap. ix, 15), quia rapitur in ordinem successionis extrema corporuæ pulchritudo. Nam idco extrema est, quia simul non potest habere omnia; sed dum alia cedunt atque succedunt, temporalium formarum numerum in unam pulchritudinem complent1.